In de bergmodus
« Vorige

Afsnijden

Naam: Roeland ten Napel
 Werk: Hostmanship specialist, Active Learning
 
Er was eens, lang geleden inmiddels in een ver en afgelegen gebied ….neen, dit wordt geen sprookje, dit is echt gebeurd. In 2008 trokken we de bergen in in het Noorse gedeelte van Lapland, vlakbij de Zweedse grens. Onze meest betrouwbare maatjes waren de sledehonden, die ons elke dag weer ten dienste stonden. Daarnaast waren we op onszelf aangewezen, het was op momenten min 30 graden en op momenten scheen de zon heerlijk en genoot je van min 20, zoals dat alleen maar kan in de woeste natuur en bergen. Soms was het echt zwaar en werd een beroep gedaan op de conditie, dan moest je echt bijstappen achter de slede en zorgen dat de honden er niet vandoor gingen, want die bleven wel gaan. Even uitrusten kon niet, want de pakken en schoenen waren zo winterdicht dat je niet even snel wat kon pakken. Tegen de tijd dat de schemering intrad kwamen we bij een volgende blokhut, deze waren in de zomer gevuld met haardhout en als eerste gingen we vuur maken en sneeuw ontdooien zodat we konden koken en ons warmden aan het vuur.

Elke dag moeten we de honden in de ochtend en avond voederen. Geblaf en blij waren ze met hun bevroren eten. En toen was er de sneeuwstorm, de begeleider besloot dat we niet uit de blokhut weg konden. Toen we die avond de honden gingen voederen met een paar mensen hadden we minder dan een meter zicht. Als je de deur van de blokhut uitliep en recht naar voren liep, wist je dat de honden daar aan de ketting lagen, half ingegraven in de sneeuw voor eigen warmte. De ketting en de 60 honden lagen in een hoek van 90 graden. Na een paar keer op een neer gelopen te hebben om elke hond zijn bakje te geven en naar Lars, die het voedsel verdeelde, wilde ik de hoek afsnijden. Liever lui dan moe en afsnijden op een handige manier was mij niet vreemd. Na een stap of drie realiseerde ik me “als ik nu een paar meter afwijk naar die honden, dan vinden ze me volgend jaar april, als de sneeuw verdwijnt”. Ik weet het nog als de dag van gister, ik liep terug naar de ketting en besloot voor elk bakje met voeding te ketting te gebruiken om langs te lopen. Dat was mijn moment, daar in de bergen en sneeuwstorm, boven de boomgrens. Nooit meer de route afsnijden! Het mooie van de bergen en de robuuste natuur is dat we op die manier echt geconfronteerd worden met onze nederigheid. Dat kan alleen in de bergen en kennen we niet meer in Nederland.
Er zijn nog geen berichten geschreven, doe dat hieronder
Geschreven op: 25-01-2017
Maak simpel je website Eigen site maken