In de bergmodus
« Vorige

Op zoek naar vereenvoudiging

Het vereenvoudigen van vraagstukken in het dagelijks leven en op het werk.

Naam: Nienke van Ree
 Werk: Sportoefentherapeut & founder Mister Mountain

 

In augustus 2015 beklom ik de Mont Blanc. Ik twijfelde over alles in mijn leven, mijn werk, keuzes op mijn werk, mijn relatie. Eind 2014 was ik het beu. Ik moest iets veranderen.   

 

Op naar de Mont Blanc

Daar zit ik dan. Ik heb me zojuist ingeschreven voor de Mont Blanc expeditie. Ik hoor mezelf hardop denken ‘Heb ik dit nu echt gedaan’? Van 19 augustus tot en met 27 augustus 2015 ga ik de uitdaging aan om de Mont Blanc te beklimmen. Na een half jaar vol twijfels over alles in mijn leven waardoor ik niet lekker in mijn vel zit, is het tijd voor verandering. Back to basic. Een flinke uitdaging. Ik wil me weer fit voelen, mijn lichaam vertrouwen en mijn passies terugvinden.

 

Voorbereiding
Eindelijk is het zover, het teamweekend. Dit weekend voelt alsof de expeditie eindelijk gaat beginnen. Ik weet van mezelf dat ik niet goed ben in een lange termijn planning. Na het teamweekend in de Ardennen is het nog precies 5 maanden tot aan de expeditie en dat is voor mij goed te overzien.  De Ardennen voelt als basecamp. Vanuit hier kan ik me beter focussen en keuzes maken en kan ik echt naar de beklimming toewerken.

 

Ik ontmoet al mijn teamgenoten, vader Marcel en zoon Matthijs, Luc, Luther, Carlo en Arnoud. Helaas is Lisanne afgehaakt. We kletsen de hele avond. We leren elkaar kennen en het bier vloeit rijkelijk. De briefing wordt gedaan en wij hebben het zwaarste programma op de zaterdag. Mountainbiken, puinhelling lopen en 25 km wandelen. We gaan op de mountainbike langs de rivier, een heuvel op. Het gaat om behendigheid en conditie. Nu al zie ik de patronen en strategieën van mijn teamgenoten. Wie heeft het moeilijk en waarmee? Wie zijn de doorzetters? Wie heeft smoesjes? Wie heeft er hulp nodig? Een van mijn teamgenoten heeft het erg zwaar. Ik begeleid hem de heuvel op te fietsen. Laagste versnelling, trappen en ademen in een ritme, kom op, De Mont Blanc zal nog zeker een tandje of 50 zwaarder worden.

 

Op de tweede dag gaan we klettersteigeren. Absoluut niet mijn favoriete onderdeel. Als ik voor de rots sta, voel ik mezelf sneller ademen, mijn handjes zweten en dat komt niet door de zon. Dit is het onderdeel waar ik angstig voor ben. Naast mij staat Tatjana die er ook als een berg tegenop ziet. Als ik omhoog kijk zie wip-wapjes, relingen, losse en vaste balken, touwen. Ik maan mezelf tot rust, wat kan er echt gebeuren? Focussen, niet vooruit denken en het nu stap voor stap ondergaan. Samen met Tatjana, Arnoud en Carlo sluiten we de rij van 30 daarom af. Het is een hoge rots met ‘leuke’ uitdagingen. Bij de wip wapjes is Tatjana geblokkeerd en durft niet over te steken. Samen met Arnoud coachen we haar er doorheen. Als zij er doorheen is hoor ik mezelf weer ademhalen. De activiteit geeft mij in die zin vertrouwen, omdat ik niet door de angst van Tatjana werd aangestoken.

 

Keuzes maken

Bij thuiskomst is de appgroep al aangemaakt en die gaat los. We stimuleren elkaar om te trainen en spreken af om samen te wandelen. Voor mezelf maak ik een trainingsschema en plan verschillende doelen om naar toe te werken zoals een weekend hiken en klettersteigen in de Ardennen en een fietsweekend in de Vogezen. Wekelijks klim ik 2 keer per week. Na de top rope cursus heb ik me opgegeven voor de  indoor techniek cursus. Vanaf de eerste les voel ik eigenlijk al aan dat de combinatie met lopen en klimmen niet goed gaat. Mijn enkel wil niet meer. Ik baal als een stekker maar ok wat is nu het belangrijkste? Ik stop met klimmen en ik train minder. Ik heb wat gesprekken met mede doelgenoten. Nienke maak keuzes! Je kan nu eenmaal niet alles doen. Ik schrap rigoureus in mijn agenda en het geeft opluchting. Ik maak een richtlijn schema met wandelen, krachttraining, rusten en wat voedingsaanpassingen. Het wordt een uitdaging maar het lukt, de klachten blijven onder controle! Nog maar 6 weken te gaan.

 

Here we come!
Eindelijk is het zover! Het is dinsdag 18 augustus. De kleding ligt klaar. De Go pro ligt klaar. De tas ligt klaar. De handgemaakte 'topper' vlag ligt klaar. De heilige christoffels liggen klaar. Alle kaartjes die ik van lieve vrienden heb ontvangen om mij aan te moedigen lees ik nog door. Nog 1 nachtje slapen en dan mag ik eindelijk op pad.

 

We ontmoeten het team en de gidsen. Damian de hoofdgids en Simon zijn rechterhand. Damian is echt het mannetje en gaat voor snel. Simon is de vriendelijke coach. De komende week worden we geleefd door de tijd en keuzes die deze gidsen maken. We moeten de tijd voor zijn. Dus altijd op tijd weg en snel en efficiënt inpakken van onze spullen. Voor mij wordt dat een hele uitdaging aangezien ik ‘mijn kont nog zou vergeten als deze niet vast zat’.

 

Gran Paradiso

We vertrekken naar de Gran Paradiso. Aangekomen bij de hut lijkt het alsof de tijd stilstaat. De natuur, de rust. Allemaal hebben we ons eigen verhaal om hier te zijn en zullen we het allemaal anders meemaken. Iedereen is uitgelaten en voelt zich goed. Na 3 uur lopen komen we aan op een sprookjesachtige plek. Wat een gave hut. Een kabbelend beekje ervoor en een super gaaf uitzicht

 

De briefing start. We starten morgenvroeg om 4.30 uur maar dit is nog afhankelijk van het weer. Het weer zal verslechteren dus we moeten EN op tijd starten EN op tijd terug zijn. En dan gaat de wekker al. De huismeester heeft zich verslapen en wordt uit zijn bed getrommeld. Het vertrek duurt dus iets langer. Is dit een voorteken voor de dag? Na een half uur heeft iedereen gegeten en staan we buiten. De lampjes op, super mooi om te zien. Ik loop achteraan en voel alleen maar rust vandaag. Ik voel me sterk, voel de adrenaline maar toch rust. Achter mij loopt Simon. Het tempo is laag en we kletsen rustig over ons leven, vrienden, hobby’s en meer. Ondertussen krijg ik tips voor de techniek. Kleinere passen, gewicht nog meer mee naar voren nemen. Goed oefenen voor de Mont Blanc, geen energie verspillen. Na 1,5 uur moet de eerste van ons omkeren. Een van de gidsen gaat met hem mee terug. De verdeling over de gidsen wordt aangepast. Na weer een uur, op ongeveer 3700 m voel ik het touw strak staan en moet de volgende omdraaien. Dit is de laatste kans om terug te keren. De gidsen geven duidelijk aan. Het weer is slecht, we moeten tempo maken. Als je om wilt draaien dan ga je nu mee omlaag, wil je later stoppen dan moet de hele groep mee naar beneden. De gesprekken, het vele stilstaan, de afleidingen het heeft verder geen invloed op mij, het lukt me om bij mezelf te blijven en wel contact te houden met de groep. De omgeving, dat ik hier sta op deze berg en dat ik hier ben op een plek waar ik anders nooit had kunnen zijn, geeft mij zoveel energie! Ik voel me rustig en sterk.

 

De Mont Blanc:

TRingggg, tringgg de wekker loopt af. Ik kom omhoog uit mijn bed. Het is nog donker en glijd met mijn hand over het plankje naast mijn bed. Het elastiekje doe ik in mijn haar en neem een slok water. De lucht is ijl. Ik kruip uit mijn lakenzak, vouw hem op en stop het in het zakje. Ik kijk naar links. Paul is zijn tas al aan het inpakken en de anderen staan net op. Luc ligt nog op 1 oor. Ik zie mijn spullen liggen en 1 voor 1 trek ik mijn sokken, broek, fleecevest en jas aan. Ik stop alle repen in mijn zak en de flesjes water. Ik kijk Arnoud aan en even halen we tegelijk adem. Daar gaan we. We lopen gestaag door. Ik hoor mezelf ademen en in hetzelfde ritme hoor ik de adem van Arnoud. Simon loopt vooruit, ik klauter over de rotsen achter hem aan, Arnoud volgt gestaag. Af en toe zie ik zijn hand wegtrekken. Ik kijk om mij heen. Het wordt licht en je ziet de schittering van lichtjes. Simon roept dat we de stijgijzers uit kunnen doen. We zitten en doen ze snel uit maar we lijken wel gehypnotiseerd. Ik hoor Simon, go, go, go we have to go. We gaan in traag tempo door. Ik rijk met mijn hand naar het flesje in mijn jas, draai de dop open en neem een slok, geef het flesje over aan Arnoud. Ik hoor hem drinken en krijg het flesje gesloten weer terug. Geen energie verspillen.

 

Bij het couloir aangekomen voel ik de spanning van Simon. Simon telt af en roept Go, go, go. Er wordt gefloten door de gidsen en dan gaan we. Nog een klein stukje  en daar nog omhoog en dan is het rust. Simon zegt dat t erg goed gaat. We klimmen weer door.  Na 1,5 uur zijn we boven. Nog een stukje over de kam van de berg en dan zijn we bij de Goûterhut.

We lopen, stap voor stap. Ik hoor mezelf hijgen. Ik hoor mezelf denken ‘lukt dit me wel’? ‘Nee, niet aan denken’, gewoon lopen. Ik loop voorover gebogen, zie weinig van het witte wonderschone om me heen. Ik heb het zwaar. Achter me hoor ik Arnoud; wat is het zwaar maar wat is het mooi! De woorden waaien langs me heen. Voor me loopt onze gids Simon gestaag door. Geen pauzes, liever nóg langzamer lopen dan stoppen. Ineens hoor ik Simon ‘Nienie are you alright? Did you put sunscreen on your face? Ooh shit! No. Ik hoor hem morrelen. Ók, we will stop in 5 minutes, but only for sunscreen. We gaan weer van start. Het kost energie. Als we stoppen voel ik de buikpijn en een beginnende maagpijn.

Er zijn nog geen berichten geschreven, doe dat hieronder
Geschreven op: 13-12-2016
Maak simpel je website Eigen site maken