In de bergmodus
« Vorige

Point of no return

Wat betekent ‘point of no return’ voor jou en wat doet dat met je?

Naam: Gerrit Onstein (58) 
Beroep: agogisch medewerker speciaal onderwijs, buitensportinstructeur, eigenaar Outrac

Ik ben een laatbloeier in reizen, avonturieren en dergelijke. Anders dan een goede vriend van mij, die al meerdere avontuurlijke trips heeft gedaan. Tijdens een avondje stappen met hem, kwam één van de trips die hij heeft gedaan ter sprake, de reis naar het Altai-gebergte in Rusland. In een opwelling gaf ik te kennen dat ik wel eens kennis wilde maken met zijn  Russische vriend die hem daar begeleidde. Zonder er echt bewust van te zijn, was het eerst point of no return al gepasseerd.

Op weg
Begin juli 2014 loop ik samen met mijn vriend en zijn vriendin het vliegveld van Jekaterinenburg in Rusland uit. Mijn allereerste bezoek aan Rusland. We worden bij de uitgang opgewacht door Valotja. Hij zou ons aanvankelijk gidsen maar omdat zijn vader ziek is en in Rusland het begrip mantelzorg een vanzelfsprekendheid is, heeft hij iemand anders geregeld. Zijn dochter zou ons tijdens het project van 4 weken gidsen en onze tolk zijn.

Het plan is om af te reizen naar het Sayan-gebergte, daar aangekomen met een catamaran-raft een riviertocht van naar schatting 500 km te doen en vervolgens weer terug naar Jekaterinenburg te gaan met diverse reismiddelen. Na een dag in Jekaterinenburg vertrokken we naar de datsja van Valodja waar we ons zouden voorbereiden op de reis en ook Sascha zouden ontmoeten.

Het bleek al snel dat het inpakken van onze spullen vooral een kwestie werd van - welke spullen laten we weg – in plaats van wat kan nog mee. Voedsel voor 14  dagen mee, passende kleding voor verschillende weersomstandigheden, kamp- en bivakmateriaal en daar boven op nog een opblaasbare catamaranraft met alles wat daar bij hoort. Alle vier zaten we al snel ruim boven de 30 kg. aan materiaal Pffff!!!

De reis naar het begin van de rivier, waar deze nog geen 3 meter breed was, verloopt zo avontuurlijk als je je maar bedenken kunt: we trekken 2 ½ dag via de trans-siberie-lijn, zo lokaal en low-budget als het maar kan, dus met 80 mensen in een wagon waarin iedereen slaapt, eet enz. We maken gebruik van de plaatselijke taxi. Passeren vag provinciegrensposten waar Sascha geruime binnen wordt gehouden om het e.e.a. van onze reis uit te leggen. Nadat we weer mogen vertrekken zet onze taxichauffeur  ons midden in het niets, er uit  omdat de weg te slecht is. Rijden we mee met lokale jagers, een open vrachtauto, paarden en hiken we nog heel wat kilometers. 

Zonder het eigenlijk in de gaten te hebben komen we steeds verder in het gebied waar geen telefonisch bereik meer is. Uiteindelijk komen we na een dag of 6, midden in het gebergte uit bij de rivier. We hebben iets meer dan 10 dagen om de raft te bouwen en 500 km naar Kyzil af te leggen. Voor het bouwen van de raft moet we ong. 16 bomen kappen voor het frame en 4 bomen voor de peddels. Na 1 ½ dag bouwen is hij vaarklaar. Ondertussen zijn we al een aantal dagen afgesloten van de buitenwereld en de kaarten die we hebben van de omgeving zijn absoluut niet nauwkeurig, er staat bijvoorbeeld geen schaalverhouding op. We hebben wel een gps (zonder kaart in het gehuegen) en moeten nog gemiddeld 50 km. per dag varen om op tijd in Kyzil te zijn. De  eerste dag halen we 5 km, omgevallen bomen versperren constant de route.  Veel hakken, zagen of soms omlopen met de loodzware raft en bepakking.

Dat we eigenlijk constant bezig zijn geweest om het point of no return te verleggen hebben we niet bewust in de gaten.  Iedereen doet zijn werk en eigen ding en legt de focus op: vooruit! Nadat we op de raft zijn gestapt en aan dit deel van de tocht zijn begonnen waren we het definitieve point of no return gepasseerd. Dit werd mij na een dag of 6 echt duidelijk dat er geen weg terug was. We waren bijna 2 weken op ons aangewezen en de route liep maar 1 richting op.

Het heeft na terugkomst in Nederland, enige tijd geduurd voor ik beeld had van wat de werkelijke impact van deze reis op mij heeft gehad. Ik ben normaliter niet iemand die alles tot achter de komma gaat analyseren. Ik ben wel geïnteresseerd in waarom de dingen gaan zoals ze gaan en wat kan ik er van leren. Ervarend leren!

Door met een goede vriend een dergelijke expeditie aan te gaan zet je tegelijkertijd die vriendschap op het spel. Van te voren hebben we hier maar kort over  gesproken, het was ons snel duidelijk dat de belangrijkste voorwaarden voor het slagen van de expeditie aanwezig waren: wederzijds vertrouwen en acceptatie. Tijdens de expeditie ontwikkelden zich een aantal patronen/structuren die van te voren niet bedacht en door genomen waren.  Ze ontwikkelden zich van zelf omdat de situatie er om vroeg. Tijdens het varen, vooral bij stroomversnellingen en watervallen, was er één stuurman, keuken idem en bivakplekken weren gezamenlijk bepaald. Deze structuren hebben er volgens mij mede voor gezorgd dat er geen ruimte voor angst of onzekerheid was, ieder  was gefocust,  niet alleen op dat wat gedaan moest worden. Zeker ook op de pracht van het land, het vertrouwen in elkaar en het gezamenlijke avontuur.

In je dagelijkse leven heb je regelmatig momenten dat je voor een keuze staat. De afwegingen die je dan maakt worden vaak ingegeven door de consequenties van de te maken keuzes. Als ik dit doe, wat gebeurt er dan en andersom net zo. De ervaringen die je daar uit haalt neem je mee naar een volgend moment waarin je voor een keuze staat, ervarend leren.

Bij het maken van keuzes maak je vaak, onbewust, gebruik van ‘skills’ die je in je achterliggende leven hebt opgebouwd, de zogenoemde ‘hard skills’ en ‘soft skills’. Je beredeneert, je calculeert en komt vervolgens tot een afweging en je maakt een beslissing. Je passeert een punt waarna je eigenlijk niet meer terug kunt komen op je beslissing, het point of no return.
Nu kunnen de consequenties van deze beslissingen in je dagelijkse leven groot, en misschien onherroepelijk zijn, maar gaan over het algemeen niet over leven en dood. De ervaring die ik met je wil delen gaat een stap verder.

Expeditie naar Zuid-Siberië
Ik had de beslissing gemaakt om de expeditie naar Zuid-Siberië te ondernemen, op basis van niet gecalculeerde argumenten. Op basis van een onbeschrijfelijke emotie en drang naar avontuur. Zonder te beseffen welke daadwerkelijke consequenties dit zou hebben voor mij als persoon, zowel emotioneel als fysiek.

Toen ik ‘s avonds in de kroeg tegen een goede vriend zei dat ik wel eens met hem mee wilde op een expeditie, was ik ongemerkt het point of no return al gepasseerd. Dit punt zou tijdens de aanloop naar en de daadwerkelijke expeditie nog vele malen worden verschoven. Totdat ik het ultieme ‘Point of no return’ daadwerkelijk zou passeren en niet meer terug zou kunnen en mezelf in het ongewisse stortte. “Dit is de meest intense en waardevolle leerschool die ik heb gehad.”
 
Er zijn nog geen berichten geschreven, doe dat hieronder
Geschreven op: 13-12-2016
Maak simpel je website Eigen site maken